Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Μια ιστορια...διδαγμα





Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν όταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.
Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα... γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστόλη της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία
κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού. Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα...
πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες, απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.
Το άγημα αποδόσεως τίμων στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα. Ο αξιοματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος. Όλοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, οπώς και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής.


Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανολευκή σημαία. Εκείνη τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, για αυτό που θα σας πω παρακάτω.
Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν το δρομο τους, ενώ εγώ παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα. Τότε βλέπω το νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος προς ένα γεροδεμένο πλανόδιο καστανά. Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές (λούστροι) και καστανάδες που μας λείπουν τώρα.
Και του είπε: "γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας; Δεν έχεις φιλότιμο κλπ".
Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε. Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και άρχισε να τρέμει.


Ήθελε να φωνάξει, αλλά βλέπω με έκπληξη ότι συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του άρχισε να κλαίει με λυγμούς.


Όμως συνέρχεται γρήγορα σκουπίζει τα δάκρυά του και με πολλή δύναμη των χεριών του (αυτά ήταν γερά) στυλώνει το σώμα του δυνατά, σπρώχνει τον πάγκο του με τα κάστανα μπροστά και φωνάζει με όλη τη ψυχη του, στο νεαρό αξιωματικό δυνατά "πώς να σηκωθώ κύριε της τα έδωσα της Πατρίδας και τα δύο" και σηκώνει τα μπατζάκια του παντελονιού όπου φάνηκαν δύο πόδια κομμένα πάνω απο τα γόνατα.


Και ξαναρχίζει να κλαίει. Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του κλαίει και χειροκροτεί, όμως περισσότερο απο όλους κλαίει ο νεαρός αξιωματικός.
Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια. Ποιος ξέρει τι γίνεται... Εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι το αλησμόνητο, φοβερή σκηνή για Όσκαρ. Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα και φέρνει το δεξί του χέρι στην άκρη του γείσου του πηλίκιού του και τον χαιρετά στρατιωτικά.
Του απονέμει "τας κεκανονισμένας τιμάς" που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατι της χάρισε και τα δύο πόδια στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας για να μπορεί να κυμματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία σε λεύτερη πατρίδα.
Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στις ειρηνικές απασχολήσεις τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά απο έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να 'χει.
Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρονεύονται.
Γι' αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και το σχολείο για το Έπος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας.


ΔΗΜΗΤΡHΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ
ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: ΠΟΣΑ ΒΓΑΖΕΙ ΕΝΑΣ ΚΟΥΛΟΥΡΤΖΗΣ;


      Έστω ένας κουλουρτζής ο οποίος αγοράζει 80 κουλούρια x 0,14 ευρώ =
11,20 ευρώ, με 2,8 ευρώ συνολική έκπτωση και 9% ΦΠΑ επί της τελικής τιμής
(0,756 ευρώ) που τελικά του στοιχίζουν 9,156 ευρώ.

      Τα πουλάει προς 0,50 ευρώ το ένα, δηλαδή σύνολο 80 x 0,50 ευρώ=40,00
ευρώ. Τα 80 κουλούρια πωλούνται καθημερινά σε ένα κτίριο μιας μεγάλης
εταιρείας, και αν υποθέσουμε ότι ο ίδιος κουλουρτζής πουλάει κουλούρια σε
(τουλάχιστον) 5 τέτοια κτήρια καθημερινά (σημειώστε ότι ο κουλουρτζής αφήνει
τις σακούλες με τα κουλούρια το πρωί και περνάει το μεσημέρι γα να πάρει τα
χρήματα που αφήνουν οι πελάτες σε ένα ποτηράκι), έχουμε σε μηνιαίο επίπεδο
έσοδα (5 εταιρείες) x (25 εργάσιμες ημέρες) x (40,00 ευρώ)= 5.000 ευρώ (Ω
ΝΑΙ!!!), και έξοδα 5 x 25 x 9,156 = 1.144,5 ευρώ, δηλαδή ΚΑΘΑΡΑ μηνιαία
έσοδα= 3.855,50 ευρώ . Φυσικά ο κουλουρτζής δεν εκδίδει απόδειξη για κανένα
από τα κουλούρια που πουλάει, ούτε έχει μαγαζί δηλαδή λειτουργικά έξοδα,
διαθέτει μόνο (??) ένα τρίκυκλο μηχανάκι.

      Σας φαίνεται τρελό; Και όμως, πρόκειται για τον κουλουρτζή του
κτιρίου μιας εταιρείας, του οποίου τα κουλούρια γίνονται ανάρπαστα και ο
οποίος είναι ένας κακομοίρης (στην εμφάνιση) αλλοδαπός που αγοράζει με
τιμολόγια και διαθέτει ΑΦΜ. Ο εν λόγω κύριος ξέχασε ένα τιμολόγιο μέσα στην
σακούλα με τα κουλούρια κι έτσι μάθαμε πως ζει.

      ΑΝΤΕ, ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ ΜΑΣ KAI TA ΠΤΥΧΙΑ ΜΑΣ!!!

Προσοχή στις θυσίες που κάνουμε για τους άλλους....


Ήταν μια φορά ένα τυφλό κορίτσι που μισούσε τον εαυτό του επειδή ήταν τυφλό. Μισούσε τους πάντες, εκτός από το αγαπημένο της αγόρι. Εκείνος ήταν πάντα δίπλα της σε όλα. Λέει μια μέρα στο αγόρι της: "Αν μπορούσα έστω μια φορά να δω τον κόσμο, θα σε παντρευόμουν".

Σε λίγο καιρό, κάποιος της έκανε δώρο ένα ζευγάρι μάτια. Όταν τέλειωσε η επέμβαση και ήρθε η ώρα να βγάλει τους επιδέσμους, μπορούσε να δει τα πάντα. Και το αγόρι της.

– Θα με παντρευτείς; Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο; την ρώτησε εκείνος γεμάτος προσμονή.

Το κορίτσι κοίταξε το αγόρι της και είδε ότι είναι τυφλός. Στην θέα των κλειστών βλεφάρων του, έπαθε σοκ. Δεν το περίμενε αυτό. Η σκέψη ότι θα έβλεπε αυτά τα κλειστά μάτια την υπόλοιπη ζωή της, την οδήγησε στο να αρνηθεί να τον παντρευτεί.

Το αγόρι της έφυγε με "δάκρυα στα μάτια" και κάποιες μέρες αργότερα της έστειλε ένα σημείωμα που έλεγε: "Πρόσεχε τα μάτια σου αγαπημένη μου, επειδή πριν γίνουν δικά σου, ήταν δικά μου."

Μεγαλόψυχοι σ' αυτήν τη ζωή υπάρχουν ελάχιστοι. Μικρόψυχοι και αγνώμονες δυστυχώς πολλοί.

Ελλάς το μεγαλείο σου!...


Ο διάλογος είναι απολύτως αυθεντικός και αφιερώνεται στον Βαγγέλη Βενιζέλο που - νομίζει ότι - θα πιάσει τη φοροδιαφυγή.
Έγινε μόλις προχθές σε καφετέρια - όταν σε μια συζήτηση εναντίον των... πολιτικών, γενικώς, κάποιος ρώτησε τον διπλανό του.
- Παντελή, δεν δουλεύεις σήμερα; (στην ΕΥΔΑΠ);
- Πετάχτηκα δυο λεπτά να πάρω τη γυναίκα μου - κουρεύει μια πελάτισσά της εδώ δίπλα.
- Δουλεύει σε σπίτια; Και αποδείξεις πώς κόβει ρε συ;
- Δεν κόβει, αυτό έλειπε με 12 ευρώ που χρεώνει το κούρεμα. Ούτε μπλοκ δεν έχει.

- Και από ασφάλιση για σύνταξη τι κάνει;
- Την παίρνει εικονικά ένας κουμπάρος μας στο ξενοδοχείο του έξι μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους μπαίνει στο ταμείο ανεργίας. Του δίνουμε μόνο τις εισφορές.
- Ωραία, είναι ασφαλισμένη, θα έχει σύνταξη και παίρνετε και κάτι.
- Σιγά, ούτε για τη βενζίνη της δεν φτάνουν αυτά που δίνει το Ταμείο.(ανεργίας)!
- Αλλά κι εσείς τρίτο αυτοκίνητο τι το θέλατε;
- Το πήραμε ως τρίτεκνοι χωρίς εισφορά και πάει η κόρη μας στο σχολείο.
- Μπα; Εχει δίπλωμα.
- Οχι, αλλά φέτος γίνεται 18 και θα της βγάλω.
- Και με το αγροτικό ποιος κυκλοφορεί;
- Ο μεγάλος γιος μας, αλλά προσέχει.
- Τι πράγμα;
- Δεν έχει πινακίδες, δεν βγάλαμε. Ούτε ασφάλεια, δεν συμφέρει. Εξάλλου μόνο Σαββατοκύριακα το κινεί.
- Για να πάει πού;
- Στον κουμπάρο με το ξενοδοχείο, δουλεύει στην ταβέρνα. Λέω μήπως τον πάρει κι αυτόν σαν τη μάνα του, να έχει ασφάλιση. Πετάγεται και στο χωριό και βοηθάει τον αδελφό μου στα πρόβατα και τις ελιές.
- Εχει καμιά εκατοστή πρόβατα νομίζω.
- Μπα...., καμιά 25 αριά έμειναν. Αλλά επιδότηση παίρνει για 100.
- Και ο έλεγχος δεν τον πιάνει;
- Οταν έχει μέτρημα τού στέλνει ο γείτονας τα δικά του. !
- Και με τις ελιές ;
- Είχαμε 200 ρίζες, άλλα οι μισές ξεράθηκαν.
- Δεν ξαναφύτεψες;
- Δεν συμφέρει. Με 2-3 ευρώ το κιλό το λάδι, τα μισά τα παίρνουν οι Αλβανοί, άσε λιπάσματα, οργώματα. Μια χαρά είναι με την επιδότηση.!
- Και λες ότι μας κοροϊδεύουν οι πολιτικοί ρε Παντελή; Εσύ τι κάνεις;
- Σιγά τώρα, αυτοί τρώνε με χρυσά κουτάλια..........

ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΤΡΟ'Ι'ΚΕΣ Κ.Λ.Π. ΠΩΣ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΑΚΡΗ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΟΝΤΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ!!!

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Έκθεση ζωγραφικής με θέμα την Πρέσπα


ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ,
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ
& ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ
"Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ"

Ο σύλλογος μας οργανώνει έκθεση ζωγραφικής με θέμα την Πρέσπα και ξυλόγλυπτων βυζαντινών εικόνων.
Τα έργα ανήκουν στους τοπικούς καλλιτέχνες Δημήτρη Νούλη και Παναγιώτη Στεργίου.

Η έκθεση θα στεγαστεί στο Κέντρο Ενημέρωσης Πύλης, του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πρεσπών και θα
διαρκέσει από τις 24 έως 31 Οκτωβρίου. Το Κέντρο θα λειτουργεί καθημερινά από 9:00 έως 17:00.

Την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου, στις 19:00,  θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης και θα ήταν μεγάλη τιμή και χαρά
για το σύλλογό μας και τους δημιουργούς να παρευρεθείτε.

Τα κινητά τηλέφωνα δεν προκαλούν καρκίνο…


Συνδέεται, ή όχι, η χρήση των κινητών τηλεφώνων με την αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του εγκεφάλου; Ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα που αφορούν στις επιπτώσεις της χρήσης των σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων στην ανθρώπινη υγεία, που ψάχνει την απάντησή του. Πάντως, πρόσφατη μεγάλη επιδημιολογική μελέτη στη Δανία, η οποία δημοσιεύτηκε στο British Medical Journal, έρχεται να “αποσυνδέσει” τα δύο μέρη…
Συγκεκριμένα, η έρευνα στην οποία συμμετείχαν 358.403 άτομα που χρησιμοποιούσαν κινητά τηλέφωνα πάνω από 13 χρόνια, κατέδειξε ότι ο ρυθμός αύξησης της εμφάνισης όγκων στο νευρικό σύστημα του εγκεφάλου ήταν περίπου ίδιος στους μακροχρόνιους χρήστες κινητών τηλεφώνων με αυτόν σε εκείνους που δεν χρησιμοποιούν κινητά…
 
Στην παρούσα φάση, υπάρχουν πάνω από 5 δισεκατομμύρια συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας παγκοσμίως και δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι εκείνοι που έχουν εκφράσει φόβους και ανησυχίες για τις επιπτώσεις που μπορεί να προκαλέσει στην υγεία η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων.
 
Αν θεωρήσουμε τους Σκανδιναβούς σοβαρούς –που μάλλον δεν έχουμε λόγο περί του αντιθέτου, οι ερευνητές τουΙνστιτούτου Επιδημιολογίας Καρκίνου της Κοπεγχάγης ουσιαστικά εξέτασαν ολόκληρο τον πληθυσμό της χώρας, ηλικίας 30 ετών και άνω, που γεννήθηκαν στη Δανία μετά το 1925, συλλέγοντας στοιχεία από τους Δανούς παρόχους κινητής τηλεφωνίας και το Δανέζικο Μητρώο Καρκίνου.
 
Συγκεκριμένα, ανέλυσαν δεδομένα από 10.729 περιπτώσεις όγκων του νευρικού συστήματος, που εμφανίστηκαν μεταξύ του 1990 και του 2007, και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στους ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν κινητά για 13 χρόνια και άνω εμφανίστηκε ο ίδιος αριθμός καρκινικών όγκων σε σχέση με τους μη χρήστες. Το ίδιο ισχύει και για άλλες περιπτώσεις καρκίνου (πλην του εγκεφάλου) που μπορεί να συνδέονται με τη χρήση των κινητών.
 
Πάντως, οι ερευνητές, ως είθισται σε όλες τις έρευνες, αφήνουν κι ένα “παραθυράκι” στο θέμα σύνδεσης κινητού και καρκίνου, το οποίο αφορά στην κατηγορία χρηστών που κάνουν “βαριά”, όπως την ονομάζουν, χρήση (π.χ. επαγγελματικά στελέχη που χρησιμοποιούν συνεχώς το κινητό για την εργασία τους), για 10-15 χρόνια, προτείνοντας μελέτες με όσο το δυνατόν μεγαλύτερα δείγματα πληθυσμού…

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Η λυση στην ρουτινα

Δεν νοιωθει ο Φλωρινιωτης. Δεν λειτουργει. Εχει παθει μαλακινση. Σαν προβατο ζει την καθημερινοτητα του. Ανασαινει για να ζει και ζει για να ανασαινει. Καμμια διαθεση για να ζησει την ζωη του καμμια διαθεση να αλλαξει την ζωη του. Ξυπναει το πρωι παει στην δουλεια του (οσοι εχουν ακομα) γυρναει σαν ζομπι σπιτι του, τρωει , κοιμαται, ξυπναει και αποβλακωνεται στην τηλεοραση μεχρι να ξαναφαει και να ξανακοιμηθει. Και παλι απο την αρχη. Ζωη ειναι αυτη;
Πειτε μου κανω λαθος; Τι αλλο να κανει;
 Χρηματα δεν εχεις για να βγεις να πας για απογευματινο καφεδακι για βραδυνο ποτακι. Και μην μου πεις πως υπαρχουν και αλλοι λογοι που δεν σε αφηνουν να βγεις! Εχεις παιδι να ξερω ειναι δυσκολα,αλλα για θυμησου πριν λιγο καιρο που παλι ειχες παιδι αλλα και παραπανω χρηματα, δεν εβγαινες εστω μια φορα την βδομαδα; Να μην σου πω και παραπανω. Καποιος θα βρεθει να κρατησει το παιδι μια μερα την βδομαδα. Αντε το λυσαμε αυτο.
Παρεες-φιλους εχεις, αλλα η μονιμη κουβεντα στην παρεα ειναι το οικονομικο και η φτωχια. Αρα σε πιανει καταθλιψη καθε φορα που θελεις να ξεσκασεις. Η πινεις παραπανω και ξοδευεις τα χρηματα που εχεις μαζεψει για τα ποτα του μηνα σε ενα βραδυ. Την πατησες! Αν δεν σου παρει και το διπλωμα η τροχαια στον δρομο για το σπιτι.Παει η βραδυνη εξοδος. Αστην καλυτερα ή βρες αλλη παρεα. Θυμησου παλιους φιλους και παρτους τηλεφωνο. Δεν μπορει ολο και κατι διαφορετικο να κουβεντιασετε. Και για χρηματα; Σε σπιτι οπως παλια. Καθε φορα σε αλλο σπιτι. Ποσοι φιλοι ειστε; Και δεν βαριεσαι και ποτο-καφε φθηνο και μουσικη που σου αρεσει, γιατι στο σπιτι σου ΕΣΥ κανεις κουμαντο και πινεις οτι θες και τρως οσο θες και μιλας οσο θες και φωναζεις οσο θες και ακους την μουσικη που ΕΣΥ θελεις.
Λυση για να ξυπνησουμε απο τον ληθαργο της καθημερινοτητας. Οριστε βγηκε απο μονη της. Οσοι δεν το κανουν ηδη, ας ξεκινησουν απο τωρα. Παρτε τηλεφωνο φιλους και κανονιστε για το βραδυ. Σημερα ομως, οχι καποιο αλλη μερα.
Γιατι η ζωη εκτος απο βαρετη,ανουσια,δυσκολη,μπορει να ειναι και συντομη.
Γι αυτο ζηστε την καθε μερα σαν να ειναι η τελευταια σας. ΖΗΣΤΕ ΤΗΝ!!!

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ! Μπράβο στη γυναίκα που το έγραψε. (Την απάντηση της θα την διαβάσετε μετά από τα πιστεύω του κ. Ξανθούλη)



 Του Γιάννη Ξανθούλη

 Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών
 αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες
 πόρνες. Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η
 ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια
 πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο
 σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους ... Να ξαναγίνουμε φτωχοί
 όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν
 μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε
 να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια
 μας και οι αυθεντικοί ζήτου λες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές
 περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου.

 Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι
 αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας
 κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη
 γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε
 εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της
 Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το
 κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ.

 Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα
 βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε
 από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που
 κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν
& nbsp;αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα
 δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του
 χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να
 εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας
 ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Έθνους.

 Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το
 βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή
 χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό
 φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως
 τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας .

 Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα
 δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα
 πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργα σίες. Να
 απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν
 σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και
 οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο
 μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των
 κήπων μας .

 Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βέργες κι ό,τι τέλος πάντων
 απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης
 ανέχειας ... Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα
 «τραύματα» των παιδιών. Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις
 από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα
 και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

 Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον
 Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που
 σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν
 με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων.
 Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν.
 Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε
 την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια ...

 ΠΟΤΕ κανένας Έλληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος
 ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που
 σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με
 το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η
 ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο
 τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει
 τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα
 στη Συγγρού; Ποιος θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής
 ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν
 άλλες υποχρεώσεις ...

 Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν
 παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για
 τριτοκοσμικούς. Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής
 σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των
 λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να
 φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω
 πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να
 αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών
 μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει ...

 ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

 Μια απάντηση στον Ξανθούλη...

 Της Eλευθερίας Τσακιροπούλου


 Να ξαναγίνετε φτωχοί χωρίς εμένα.  Η δική μου γιαγιά ήρθε από απέναντι
 μόνο με το φουστάνι που φόραγε και κατάφερε δουλεύοντας σκληρά να
 μεγαλώσει τα παιδιά της, να προκόψει (έτσι το λέγαμε τότε) να δει τα
 εγγόνια της να σπουδάζουν χωρίς να χρειάζονται ακριβοπληρωμένα
 φροντιστήρια και μια φορά το χρόνο γριά πια να επιφυλλάσει στον εαυτό της
 τη μέγιστη πολυτέλεια ενός ζευγαριού παπουτσίων από τον Σκλιά.

 Εμένα δεν μου άρεσε η λάσπη που κολλούσε στα παπούτσια  μου. Μου άρεσαν οι
 πικροδάφνες στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, η μυρωδιά στα Αναφιώτικα, οι
 νερατζιές στη Πανεπιστημίου, η θέα της Ακρόπολης από τη Πατησίων. Μου
 άρεσε να διαβάζω στο Θέτρο του Διονύσου Σοφοκλή, Αισχύλο και Ευριπίδη, να
 βλέπω παραστάσεις στο υπόγειο του Κουν και στο Ηρώδειο.  Μου άρεσε ο
 Χατζηδάκης και ο Τσαρούχης.  Αυτά ήταν η πατρίδα μου και αυτά με έκαναν να
 την ονειρεύομαι χωρίς λασπόδρομους, ζήτουλες και ψευδοξανθιές.

 Τίμια ήμουν ανέκαθεν και το ίδιο έμαθα και στο παιδί μου.  Δουλέυω από την
 ημέρα που τελείωσα το λύκειο. Δούλευα και σπούδαζα χωρίς φοιτητική άδεια
 γιατί ο τότε διευθυντής μου έλεγε το αμίμητο «Δεσποινίς μου πρέπει να
 διαλέξετε ή φοιτήτρια θα είστε ή εργαζόμενη».  Και διάλεξα και τα δύο. Και
 τα κατάφερα και στα δύο. Και παράλληλα έμαθα και τρεις ξένες γλώσσες. Και
 πλήρωνα και πληρώνω σκληρούς φόρους, χωρίς ποτέ  μα ποτέ να έχω κρύψει
 ούτε δραχμή των εισοδημάτων μου.

 Ναι λοιπόν δουλεύω 10 ώρες την ημέρα επί 24 συναπτά έτη και κάποια στιγμή
 τα κατάφερα και έβγαλα λεφτά.  Πρέπει να ντρέπομαι;  Ούτε επιδοτήσεις για
 ανύπαρκτες καλλιέργειες πήρα ποτέ, ούτε καμμία απευθείας ανάθεση,  ούτε σε
 επιτροπή ή Δ.Σ. ή οργανισμό του δημοσίου ήμουν μέλος, ούτε προαγωγή πήρα
 μετά από τηλέφωνο πολιτικού προσώπου.  Ότι έκανα το έκανα μόνη μου.  Και
 τα Μanolo που φοράω μόνη μου τα πήρα.  Και κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω
 τους θυμάμαι τη γιαγιά μου και τη χαρά της όταν έφερνε στο σπίτι το
 περίφημο κουτί από το salon sklia και τη περηφάνεια της όταν τα φόραγε  και
 μας έλεγε τι πέρασε στη ζωή της και πως τα κατάφερε να «προκόψει».

 Και δεν θέλω να ξαναβρώ παλιούς εχθρούς, θέλω μόνο νέους φίλους και
 συμμάχους για να πραγματοποιήσουμε το όνειρο μιας δίκαιης, αξιοκρατικής
 και προοδευτικής  κοινωνίας.  Δεν θέλω καμμιά νοσοκόμα να «συρθεί» στο
 σπίτι μου όταν αρρωστήσω.  Θέλ ω να υπάρχει ένα σύστημα υγείας που θα με
 περιθάλψει.  Αυτό πληρώνω άλλωστε με το μισό του εισοδήματός μου.  Δεν
 πληρώνω για να τρώνε τα λαμόγια των νοσοκομείων και οι φαρμακευτικές
 εταιρείες.

 Και δεν θέλω να ράβω μόνη μου τα ρούχα μου, γιατί δεν προλαβαίνω και γιατί
 δεν καταλαβαίνω το λόγο που πρέπει να σπρώξω στην ανεργία μια μοδίστρα.

 Και δεν θέλω στη βεράντα μου να φυτέψω ζαρζαβατικά ( στο ρετιρέ του ο κος
 Ξανθούλης ας το κάνει ), μου αρέσουν οι γαζίες μου και οι μυρτιές μου και
 οι δάφνες μου.  Και μου αρέσει και ο μανάβης της γειτονιάς μου.  Και
 μάλιστα πολύ.  Γιατί αντί να δώσει το ιδιόκτητο μαγαζί γωνία που έχει στο
 κέντρο της Αθήνας για να γίνει Everest ή Γερμανός, έχει το πείσμα, το
 κουράγιο και τη τρέλλα να επιμένει να πουλάει τη πραμάτεια του υπό τους
 ήχους κλασσικής μουσικής.

 Και φυσικά δεν θέλω να χρησιμιποιήσω βέργες για να σωφρονίσω τη κόρη μου.
 Η κόρη μου με κάνει περήφανη και μου δίνει τη δυνατότητα να ονειρεύομαι
 μια καλύτερη πατρίδα.

 Μια πατρίδα που οι αγρότες της δεν τρώνε επιδοτήσεις και αποζημιώσεις στα
 μπουζουκομάγαζα, οι πολιτικοί της είναι και ηθικοί και νόμιμοι, η άρχουσα
 τάξη της δεν αποτελείται από λαμόγια και απατεώνες, ψευτοκουλτουριάδες και
 δήθεν διανοούμενους που συναναστρέφονται με κλέφτες πολιτικούς.

 Μια πατρίδα με ανθρώπους σα τη γιαγιά μου και τη κόρη μου, εμένα και τους
 φίλους μου και όλους αυτούς που δεν συμμετείχαν στο πάρτυ.  Ε λοιπόν όχι
 δεν ήμασταν εκεί όταν τρώγανε, όταν έχτιζαν βίλλες ή αγόραζαν καγιέν.
 Ούτε τώρα είμαστε με αυτούς που κρύβουν τις πισίνες τους, φυγαδεύουν τα
 λεφτά τους στο εξωτερικό και αγοράζουν ακίνητα όσο-όσο στο Λονδίνο.

 Και ναι προερχόμαστε από το Μεγαλέξανδρο, το Μιλτιάδη, τον Αριστείδη, τον
 Αλκιβ ιάδη.  Αλλά και από τον Πλάτωνα και τον Επίκουρο.  Το Σοφοκλή και τον
 Αριστοφάνη.  Και ελπίζω να μην ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εποχές που σε
 μπαγλάρωναν για ψύλλου πήδημα.

 Και ναι μου αρέσει το ελαιόλαδο, η κορινθιακή σταφίδα, ο χαλβάς φαρσάλων,
 τα εσπεριδοειδή, οι σαρδέλες και τα ραδίκια.  Η φτώχεια όμως όχι.  Δεν θα
 πάρω.

 Να δοκιμάσετε χωρίς εμένα!

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

Επιτελους κατι ομορφο στην πολη μας

Πρωτοβουλία για τον καλλωπισμό τοίχων και κτιρίων αναλαμβάνουν φοιτητές του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, σε μια προσπάθεια να δώσουν περισσότερο χρώμα και ζωντάνια στη Φλώρινα.
Για το λόγο αυτό, αντιπροσωπεία των φοιτητών επισκέφτηκε τον Αντιπεριφερειάρχη κ. Δημήτριο Ηλιάδη, ζητώντας τη συνδρομή του ιδίου και των αρμοδίων υπηρεσιών, προς την επίτευξη αυτού του στόχου.

Η αρχή θα γίνει από τον τοίχο που βρίσκεται πίσω από το κτίριο της Π.Ε. Φλώρινας, αφού πρώτα διαμορφωθεί κατάλληλα προκειμένου η ομάδα των φοιτητών να ξεκινήσει άμεσα τις εργασίες, για την ολοκλήρωση των οποίων θα χρειαστούν περίπου δύο εβδομάδες.

Ο Αντιπεριφερειάρχης συνεχάρη τους φοιτητές για την πρωτοβουλία τους, εκφράζοντας για ακόμα μια φορά τη διάθεση στήριξη τους τμήματος από την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας σε όλους τους τομείς.